Drukarnia introligatornia

warstwy społeczne. Dziś nie rodzą się już dzieci, które by wierzyły w cuda, a prostak nawet nie wyobraża sobie Boga, który by siedział w chmurach i z piorunem w ręku rządził światem.
Człowiek jako tako wykształcony, a takim przynajmniej artysta być musi, nie może szczerze pogodzić w sobie sprzecznych przekonań, jakie w nim doświadczenie życiowe i dogmaty wiary wyrabiają. Godzi on je często i przyznając słuszność nauce doświadczalnej wierzy jednocześnie w Boga, w jego wolę bezwzględną, w jego sprawiedliwość; schyla wprawdzie głowę kornie przed drzewem czarnym, na którym umarł Chrystus w koronie z cierni, wyzuty ze wszystkiego, co ziemskie, nie pragnie jednak przenieść się w tejże samej chwili do wieczności, aby być bliżej tego Boga i oglądać jego oblicze. Myśl o tym szczęściu najwyższym nie opanowuje ani jego sercem, ani jego umysłem z taką siłą, jakiej potrzeba na to, aby z niej mógł powstać ideał jego życia, jak to miało miejsce w średnich wiekach.
Słowem: ideał religijny średnich wieków nie jest ideałem naszym. Posiłkujemy się tylko figurami, które już dawno straciły to znaczenie, jakie niegdyś miały i mieć mogły. Obrazy i rzeźby religijne, chorały i kantyczki  nie przestaną nigdy zajmować nas jako słowa ludzi, którzy czuli, którzy wierzyli i byli gotowi za swoją wiarę umierać. Schylmy więc czoła przed ich tworami szczerze natchnionymi, szanujmy ich jako ludzi, co umieli żyć w oderwaniu od życia powszedniego, lecz nie czując tak jak oni, nie udawajmy ich sposobów wyrażania uczuć.»
To jest przyczyną, dla której malarstwo religijne