Wyposażenie sklepów producent

mach, o aniołach z przyprawnymi skrzydłami gołębi lub męczennikach smażonych na ruszcie. Wprost z akademii, która uprawia sztukę na zadany a wyszukany temat, przeszli do natury, do życia, doswegoczasui tam niezależnie od wszelkiej teorii znaleźli przedmiot i formę swej sztuki.
«Wszystkie teorie sztuki — pisze Maks Gierymski w swoim dzienniku — błądzą w tym zawsze, że traktują sztukę jako naukę abstrakcyjną, że mówią o celach, ideach, ideałach, istniejących niejako, ku którym wszystko, co jest sztuką, zdążać niby powinno, a w końcu o jakimś Ideale Najwyższym, o czymś, co wieloma określając słowami, nie określają wcale.
Sztuka jest zawsze wyrazem wieku, jest zawsze odbiciem upodobań, jeżeli nie całego społeczeństwa, to przynajmniej tej warstwy, do jakiej artysta czy poeta przekonaniami swymi i sympatiami należał. Tylko imię artysty, który czuł jak człowiek swego czasu — a wolno mu czuć silniej — zapisane będzie na karcie historii. Być może, iż w danej chwili epoka a wraz z nią i on potępieni zostaną przez następne pokolenia; mędrcy usprawiedliwią z czasem i ją, i jego.»
Z listów Maksa Gierymskiego widać, że był to umysł na wskroś sceptyczny w najszerszym znaczeniu tego słowa, zwłaszcza na punkcie wierzeń religijnych. Nie przeszkadzało mu to jednak szanować wiary w tych, którzy ją bezinteresownie mieli, i czuć całą jej piękną naiwność nie będąc samemu naiwnym.
«Wieki średnie — pisze on do Kaźmierza Epplera z Merami — były w ogóle bardzo chrześcijańskie, gdyż