Zbiorniki z polietylenu

wtedy mało znany, Rembrandtem nikt się nie zachwycał naprawdę, a Terburg, Teniers, Metzu, Ostade, Potter, Hooch, Hals i Van der Helst «razili zarazem i pospolitością scen, jakie malowali, i brakiem wytworności typów, jakie wybierali». Ci nawet, którzy przyznawali im pewne zalety wykonania, gotowi byli każdej chwili powtórzyć za Ludwikiem XIV: «Usuńcie sprzed naszych oczu te małpy», nie przypuszczając, że krytyka wkrótce otoczy czaią ich imiona, a sztuka pójdzie ich śladem — zwróci się do natury, od niej uczyć się będzie tajników rysunku i koloru, ją weźmie za wzór i przedmiot do swoich obrazów. Bracia Gierymscy pomimo chwilowego pociągu do malarstwa historyczno-alegoryczno-filozoficznego, w jakie ich rzucił wpływ przypadkowy Kaulbacha i Overbecka, a raczej pomimo chwilowego zagalopowania się w kierunku sztuki ogólnej, które było niejako instynktowym przeciwstawieniem się wpływowi sztuki miejscowej, zasklepionej w ciasnych formach polskości szlacheckiej, szybko załatwili się z ideałem wielkiego malarstwa. Udawanie, przedrzeźnianie, naśladowanie cudzych form nie leżało w ich temperamencie. Poza studiami i obrazami wykonanymi w akademii monachijskiej, pod okiem nauczycieli, nie ma nawet szkicu, który by świadczył o wahaniu się w wyborze drogi. Nawet Wschodu malowniczego, który mógł ich, jako kolorystów z temperamentu, pociągać ku sobie silniej nie naruszając bynajmniej skłonności do malowania życia nowoczesnego, nie tknęli się nigdy. W obrazach i szkicach, jakie wystawili po wyjściu ze szkoły, nie poświeci Beduina lub Turka, a cóż dopiero mówić o bogach nagich lub bohaterach w chlamidach, o cezarach w togach lub rycerzach w heł-