Korytka siatkowe

stwa i być gwiazdą przewodnią życia; warunki towarzyskie, społeczne i polityczne dopełniły tylko reszty.
Gierymscy wyszli ze świeżo powstałej sfery mieszczańskiej, z owego stanu trzeciego, który zarysowawszy się wyraźnie w masie około 1860 roku, wkrótce potem ginął, z owej warstwy odrębnej, która łącząc w sobie indywidualne znamiona polskości z pewnymi cechami cywilizacji Zachodu, różniła się zasadniczo tak dobrze od szlachty, zasklepionej w tradycji, jak i od warstwy całkiem nowej dzisiejszego miasta, pociągniętego żydowsko-kosmopołitycznym werniksem. Stąd prawdopodobnie zaród nowoczesności, który jest jednym z charakterystycznych rysów ich ducha twórczego. Przystąpili do sztuki bez pewnych uprzedzeń odziedziczonych z tradycją lub wyrobionych przez otoczenie.
Różnica pomiędzy romantyzmem a klasycyzmem jest tylko pozorna. Stanowisko, jakie jedna i druga szkoła zajmuje wobec natury, wobec otoczenia, wobec prawdy, pokazuje najdowodniej, że w istocie swojej były one bardzo do siebie podobne. Zarówno klasycy jak romantycy dopuszczali jeden tylko rodzaj malarstwa: tak zwane wielkie malarstwo, malarstwo historyczne albo religijne. Powaga bogów i półbogów, wyniosłość królów, dzielność bohaterów, sceny tragiczne, przeszłość, żarliwe walki partii religijnych, męczeństwa apostołów lub kacerzy — wydawały się im jedynie godnymi przedmiotami tej wielkiej sztuki. Klasycy uciekali się do mitologii, do scen z życia starożytnej Grecji, do poezji klasycznej. Romantycy szukali pomysłów w Piśmie świętym, w scenach życia śre-