lacja brył, którą można osiągnąć właściwym rozkładem światła, została zastąpiona wyraźnymi sylwetkami grup popodcinanych konturem przy zetknięciu się z płaszczyznami jasnymi. W takie tło artystycznie konwencjonalne Brandt wrysowywał dziwaczne i pokrzywione budowle, dziko malownicze stroje szlachty polskiej i Kozactwa, zawiesiste wąsy i zamaszyste postawy rycerstwa, wybujałe oczerety i burzany, pyszne konie tureckie i potworne szkapy z krzywymi nosami, wydętymi brzuchami i płaskimi kopytami, a przy tym skrzydła husarzy, kopie, proporce, buzdygany , jatagany, ryngrafy, prochownice, torby czerkieskie, flaszki, manierki i cały sklep norymberskich guzików, spinek, sprzączek i obrączek, tasiemek, sznurów, sznurków i sznureczków.
Poza tymi, nie oceniony, całkiem nie znany publiczności polskiej, stał Rodakowski — wielki portrecista, który w rysunku dorównuje Holbeinowi, a w kolorze przewyższa najznakomitszych dzisiejszych portrecistów francuskich. Malarze nasi dowiedzieli się od niego, że za prosty portret można dostać medal honorowy w Salonie paryskim, i nic więcej.
Ludzie ci stanowili około 1865 roku cały nasz dorobek artystyczny.
Od tego czasu sztuka i jej zakres znacznie się wzmogły i rozszerzyły. Pomimo to w opinii ogółu, prowadzonego przez krytyków dziennikarskich, istotę polskiej sztuki po dziś dzień stanowią tematy ilustrujące gust i pojęcia chwili, które razem z chwilą przemijają. Na próżno by dowodzić, że sztukę włoską charakteryzują pewne cechy