Wyposażenie szpitalne

nych i z siebie, lecz nikt przed nim nie poważył się wprowadzić do obrazu (Boże! co za obrazy!) człowieka nowoczesnego z jego obyczajami powszedniego życia i w jego codziennym ubraniu. Obok Kossaka, który jest zmanierowany na szyk i zręczność, Kostrzewski wydaje się malarzem, który wiernie obserwuje naturę i z natury bierze typy, jakkolwiek jego malowanie jest niżej wszelkiej krytyki.
Najmniej wpływowym, chociaż najwięcej umiejącym i widzącym był Gerson. Jego krajobrazy, zwłaszcza te, które malował w początkach swego zawodu, świadczyły
O poważnych studiach nad naturą. Jakkolwiek zawsze nieco brudne w kolorze i jednostajne w oświetleniu, były one pełne poezji rzewnej i tego nastroju smutnego, który wyrażał do pewnego stopnia charakter polskiego krajobrazu. Poza tym jego typy z głowy, jego sielanki konwencjonalnie czułostkowe, jego dramaty historyczne, akademicko-melodramatyczne, i te jego alegorie klasycznie uczone, a bez wielkiej indywidualności — nie robiły żadnego wrażenia na nikim, nawet na sprawozdawcach dziennikarskich, którzy o ich wielkości i doniosłości pisali łokciowe artykuły na zimno. Pomimo to jednak wywarł on pewien wpływ na młodzież, zwłaszcza pierwszymi pracami: pokazał drogę i rozbudził zamiłowanie do krajobrazów, które przed nim przedstawiały się jako tło ogólnikowe, mniej lub więcej efektownie urządzone, do scen lirycznych lub dramatycznych.
Najsilniej wstrząsnął umysłami Matejko, którego indywidualność oślepiła wszystkich: publiczność, malarzy
i krytyków. Nie tu miejsce mówić o jego genialności, o jego dobrym lub złym wpływie na młodzież, o jego zaletach i wadach malarskich, o jego olbrzymiej działalności; ponieważ jednak chodzi o charakterystykę ogólną