ologów, którzy chętniej w swych zbiorach grupują wszystkie jej fotografje, aniżeli najrzadsze starosłowiańskie wykopaliska; znamy muzyków, którzy jej portret stawiają na pulpicie, czerpiąc w nim myśli do dzieł muzycznych; znamy malarzy strapionych, że nie potrafią w jej portretach osiągnąć naturalnej delikatności rysów — znamy nareszcie fotografów, którzyby jej fotografje zawsze pisać chcieli...
Alfons Karr porównał kobietę sawantkę, kobietę bas-bleu do polnej róży; z całą siłą wszakże porównaniu takiemu sprzeciwić się muszę, a raczej polną różę muszę postawić za godło pani Julji.
Szlachetna nim się stała głośną, polna róża przez kształcenie swego kwiatu może się stać jedną z najpyszniejszych ozdób dzisiejszych ogrodów. Pani Julja szlachetna i chciwa wywyższenia się jak polna róża, w skutek pracy i kultury potrafiła kwiat swój polny zamienić na kształty i woń róży „Wiktorji."
Rzecz szczególna, że Julja w drugich kobietach znajduje najczęściej także wyraz uwielbienia i że nie tak często jak inne piękne kobiety spotyka się z zazdrością swoich towarzyszek.
Przypisać to musimy li tylko pełnemu