Prasy mimośrodowe

wiekowi wystarczyło siły, aby długie lata w ciągłych żyć zapasach, w ciągłem rozdrażnieniu.
Pan Jan bywa czasem pedagogiem i wykłada pannom — psychologję. Młode czasy mu przychodzą na pamięć, kiedy się lekcje dawało; grono uczennic ładne, a choć tam człowiek z pracy trochę przygarbiony, to przecież przyjemnie mu się robi, gdy w czarne oczka popatrzy... Czy te wykłady miewają rzeczywiście większą wartość i czy o samej tylko traktują psychologji? — o tem nic powiedzieć nie mogę, albowiem na takie wykłady mają wstęp tylko kobiety, a fotograf ma przyjemność należeć do części rodu ludzkiego chodzącej w... kamizelkach.
Pan Jan nie może strawić nowo powstających dzienników politycznych, w czem zresztą nic nie ma dziwnego, bo nikt na świecie nie kocha się w rywalach, a tem bardziej w takich rywalach, co nie-tylko mogą popsuć klientelę, ale nadto chcą swoje idee polityczne kolportować po zjednoczonych królestwach Galicji i Głodomerji.
Gdy więc nowy dziennik ma się zjawić na naszym horyzoncie, pan Jan nic nie mówi — milczy; w tydzień po wyjściu dziennika wspomina od niechcenia, „że