Pit rozliczenie

jest żadnym charakterem. Za młodszych swych czasów w emigracji czerwony jak świeża krew, demagog, któremu za mało było latarni do wieszania arystokracji, za mało nożów do próbowania ich na szlachetnych gardłach; moderuje się za powrotem do kraju, jest jednym z pierwszych redaktorów najumiarkowańszego dziennika, a towarzystwo krakowskich domów uspokajająco działa na niego, słońce świecące pod Baranami, bez użycia chlorku zmienia powoli czerwone nici w tkaninę śnieżnej białości Pan Horacy staje się bieluteńkim — co więcej nawet, pan Horacy staje się bielszym, aniżeli jego otoczenie, posuwa swą wsteczność nieraz do cynizmu; najbliższy jego sercu młodzieniec ginie w ostatniem powstaniu, to mu jednak bynajmniej nie przeszkadza z rozdrażnieniem rozgrzebywać popioły jego towarzyszy i lać ocet w niezabliźnione jeszcze rany...
Zresztą jest to zjawisko częste i naturalne w ludzkich rzeczy porządku: był namiętnym i draźliwym jak demagog, z równą gorączką rzucił się ku reakcji, dusze pełne fantazji łatwiej przechodzą w ostateczności, aniżeli umysły spokojne, u których góruje strona rozumowa.
W sławnej tece Stańczyka p. Horacy