Noclegi okolice Poznania

posiwiałą już trochę fantazję i nowej nada jej siły. Przy hors d'auvres p. Horacy mało jeszcze mówi, przy kotletach opowiada o polowaniu u hr. Y. w Poznańskiem, przy entremets śmieje się z dzieł poetycznych p. Szujskiego, a wtedy gdy już widzi chester przed sobą, jak w tarczę strzela w księcia Piekiełkę wśród entuzjazmu swego towarzystwa...
Pan Horacy ma naturalnie wstęp do familijnych archiwów, a gdy która z przyjacielskich rodzin zamierza wskrzesić jakiegoś familijnego bohatera, wtedy oddaje się wszystkie listy owego kandydata panu Horacemu, opowiada mu się kilka wspomnień babki, kilka figlów, które młody chłopak wypłatał swej niańce, a pan Horacy uderza swą literacką laseczką w zielony stół, i — jak z pudełka ze sprężynką — wyskakuje bohater piękny, gładki, opromieniony z jednej strony aureolą poświęcenia, z drugiej bengalskim ogniem wiary. Pan Horacy pisze wtedy na książce ukrywającej nadobnego bohatera dowcipną dedykację, posyła ją wszystkim ciociom i wujaszkom, a przy lampie zimowej delektuje się nieraz, jak dźwięczny głos panny W. odczytuje niektóre porywające ustępy z tej Eneidy wśród ogólnej wdzięczności i wzajemnego podziwienia.