Szafy ubraniowe

dziwego dobrodzieja; wybrali go też posłem. Zapłata za zasługi także u Asawuły jeszcze inna, aniżeli w reszcie ucywilizowanego świata.
— Cóż ci pan płaci? — pytał się ktoś ulubionego sługę Asawuły, Semka.
— A... nic — proszę pana.
— Jak to nic?
— Jużcić nic... bo ja zasług nie dostaję, ale pan mi dał grunt i chałupę, a gdybym miał odejść, to pewnieby mi dał więcej.
Asawuła ma dobre serce. Będąc raz w jakimś urzędzie i widząc wychudłych piszczyków, jak ręce zacierali, kazał im zaraz posłać furę drzewa i kaszy hreczanej, a przez kilka dni chodził w złym humorze, pomrukując sobie: „Te Niemcy .. każą robić — a jeść nie dają...!"
Asawuła dosiadając zawsze tylko konia, nie bardzo był rad projektowanej przez jego góry kolei, to też z razu się krzywił na pp. przedsiębiorców; widząc jednak, że nie poradzi, przystąpił sam do spółki, ruszył małą część swych obligacji i pojechał do Wiednia...
Wracającego do domu Asawułę witała nadworna jego muzyka, którą sobie zrekrutował z szewców z powyższego miasteczka. Muzyką wpadła wszakże na zły kon-