i u ludzi animusz, temperament, krew idzie od dziada, pradziada w spuściźnie. Proszę np. dać kilkanaście miljonów jakiemu aptekarczykowi, co pigułki kręci, żeby je przepuścił w jednym roku w ten sposób, aby głupstw nie robił — czy tej sztuki dokaże? Do tego trzeba krwi.
Jeden z blizkich krewnych księcia Dworaka tej sztuki dokazał, ożenił się, wziął w posagu kilkanaście miljonów, a za półtora roku pusta była szkatuła. To mi zuch!.. takiemu nie żal dać pieniędzy.
Osiedliwszy się w Wiedniu, książę dostępował różnych dworskich zaszczytów, zasiadał powoli na jednem i drugiem krześle kurulskiem w świecie finansowym, dostał przewodnictwo tej kolei, o której złe języki powiadają, że sam zamiar kupienia biletu jazdy może narazić na skręcenie karku; a wreszcie dostał się do izby panów.
Wybitnej politycznej roli książę nie odgrywa, w izbie uchodzi za luminarza i zasiada w komisjach budżetowych tego wygodnego ciała.
Książę należy do tych ludzi, którzy swemi stosunkami chętnie przychodzą w pomoc, a niejeden z naszej młodzieży będący dzisiaj na przyzwoitem stanowisku, księciu promocję swą zawdzięcza.