Paluszki

rzeczywistej scenie codziennego życia... Tutaj znów ów sławny „brak zazdrości" u hrabiego okazał się bardzo szkodliwym, a bywali tacy, którzy z tej słabości chętnie korzystać chcieli.
Bywali tacy, którzy w salonie kobiercem wysianym na Sebastjańskiej ulicy radzi byli widzieć próby komedji i dramatów. Nie pomawiamy bynajmniej dyrektora o takie popularyzowanie sztuki, dyrektor tylko — był za słabym... a gawiedź uliczna nierozumiejąca się na tych rzeczach brała mu to za złe, nie wiedząc, że w dzisiejszym świecie ci właśnie najwyższą mają zasługę, którzy w najszersze koła rozszerzają znajomość nauki i sztuki...
Odi profanum nulgus... co dla wiadomości kierowników instytucji artystycznych tłómaczy się: „precz z gminem niewtajemniczonym."
Powiadają, że surowy warszawski reżyser był zdania pospólstwa, więc musiał wrócić tam zkąd przybył, a po nim berło sztuki objął p. Rozsądnicki równie jak i dowództwo w pięknym kostjumowym kadrylu w redutowej sali...
P. Rozsądnicki również miał jak najlepsze chęci...
Gdybym był królem dyrektorów teatrów, tobym reżyserami robił samych lu-