Verticale warszawa

Poczciwy los wszakże często w życiu przecina gordyjskie węzły i podaje rękę człowiekowi stojącemu na rozstajnych drogach. Los też sprowadził, że właśnie pewien teatr ujrzał się bez dyrektora. Hrabiemu dmuchnięto szczęśliwą myśl zostania dyrektorem. Laube, zanim objął teatr, różne przechodził koleje, bawił się w politykę, siedział w kozie, pisał dzieła; nasz hrabia wprawdzie ani w kozie nie siedział, dzieł nie pisał ani nie czytał, ale także niejedno widział i słyszał na świecie... niedziw więc, że został dyrektorem.
Nowe dyrektorstwo odziane zostało zaraz gwiaździstym płaszczem „protegowania sztuki narodowej, podniesienia smaku, kształcenia znakomitych artystów;" p. dyrektor odbywał ciągle tryumfalne podróże od feljetonu „pewnego dziennika " do kroniki, od kroniki do „ostatnich wiadomości" 'i napowrót. W środku kolumny między kroniką a „ostatniemi wiadomościami" stał zawsze w pogotowiu „redaktor rzeczy hiszpańskich," aby dobrze zasłużonemu mężowi około sceny narodowej ofiarować wieniec laurowy.
Bylibyśmy niesprawiedliwymi, gdybyśmy nie przyznali p. dyrektorowi z początku pewnej gorliwości około owego teatru;