Kominki z płaszczem wodnym

stępstw, tyle mieli wzajemnie dla siebie zaparcia.
Któryś niedoświadczony poeta śpiewał sobie, że:

Żółty kwiatek zgubne ziele,
Z nim się zazdrość w sercu ściele;
Bo już taki wyrok nieba:
Gdzie jest zazdrość, kochać trzeba.
 
Otóż gdyby ów poeta widział był powyższych dwóch przyjaciół, byłby z pewnością przyszedł do przekonania, że żółty kwiatek nie zawsze bywa wyrazem zazdrości, że prawdziwa przyjaźń gardzi tą namiętnością i rzuca ją, aby się spaliła na wspólnych uczuć ołtarzu.
Rzucając więc zazdrość na pastwę płomieni, żyli dwaj przyjaciele w zgodzie i harmonji; hrabia siadywał w oknie w resursie i robił archeologiczne studja nad Sukiennicami, lord gładził faworyty, a wieczór obydwaj spotykali się w jednej i tej samej loży w teatrze, obserwując, jak to zwykle bywa, częścią grę artystów, częścią niebieskie obłoczki wynurzające się z lóż teatralnych. Nie bez tego, żeby krakowski Horacy nie przyszedł czasem wspólne robić obserwacje, przyczem naturalnie obok kostycznej uwagi o niejednej z pań,