Tekstylia kuchenne

lgnęła do mundurka — a mundurek także nie był od tego.
Skweres był tylko, skoro przyjechano z domu panicza odbierać na wakacje, a p. prefekt wyciągnął z biurka całą litanję, grzechów, cały katalog późnych godzin przepędzonych za zakładem i kazał się z tego wszystkiego usprawiedliwiać. Chłopiec się kręcił jak w ukropie, przypominał sobie dyscyplinę dziadzia dobrodzieja i odetchnął dopiero, gdy w stryjskiem siadł na kasztanka.
Konsyljarz miał sławnego dziadzia. Razu pewnego wybrał się ów dziadzio ze swym bratem rozstawnemi końmi do Wiednia do cesarza, aby uzyskać sprawiedliwość w jakimś sporze, jeśli się niemylę, z miastem Stryjem. Obydwaj panowie Polacy nie umieli nic po niemiecku ; przyszło do audjencji. Starszy z braci przedstawia się cesarzowi: bin des Königs Stanislaus. — Cesarz się pyta: Was sind Sie? — Pan Polak odpowiada: In Stryj. — Was wün-schen Sie? — Land. — Zniecierpliwiony cesarz zwraca się do drugiego brata: Aber was wünschen Sie? — Wasser — brzmiała odpowiedź. Poczem cesarz się ukłonił, a panowie Polacy nie byli zadowoleni z audjencji.