Kominki obudowy

ry rzeczy wypływać musi, jeżeli się zważy, że pan "konsyljarz zasiada przynajmniej w 12 radach; i dopiero co radzi o dziurach na krajowym moście, już za chwilę zastanawia się nad planem nauk w szkołach normalnych, lub nad wydawnictwem jakiegoś archiwum; dopiero liczy, ile szyn potrzeba będzie na tę lub ową przestrzeń kolei żelaznej, a już musi rozważać, w jaki sposób krajowy teatr najlepiej urządzić; dopiero studjuje cyfry wiedeńskiego kurscetla i zgłębia Börsenbericht na ostatniej stronnicy Nowej Pressy, a już czyta popularną książeczkę jakiegoś nauczyciela, aby módz ocenić, o ile takowa przyda się do bibljotek szkolnych... słowem p. radca radzi, radzi i radzi na wszystkie strony, nie dziw więc, że i sobie w każdym razie poradzić potrafi.
Za młodu p. konsyljarz nie był tak przezornym, krew była żywa, gorąca, z chłopca był psotnik jakich mało, a dziadzio dobrodziej nieraz musiał używać dyscypliny, aby jako tako trzymać w karbach młodzika. Bramy i furtki w Terezjanum w Wiedniu takżeby nie jedno o tym psotniku opowiedzieć umiały; w granatowym mundurku było paniczowi do twarzy, to też niejedna Wiedeńka pomimo srogiego wzroku pana prefekta,