publiczności powiada: „pomału! pomału! chi va piano - va sano!"
Abelard wziął ślub z rezolucją przy zawiązywaniu klubu rezolucjonistów. Ks. Piekiełko dawał' swe błogosławieństwo nadobnej parze, zdaje mi się wszakże, że Abelard już nie nosi na palcu ślubnej obrączki, ażeby w danym razie mógł śmielej w oczy spoglądnąć innej piękności. . . A trzeba wiedzieć, że piękne oczka prędko Abelarda w zachwyt wprowadzić potrafią — pewien deptak nad Dunajcem umiałby o tem opowiadać dzieje...
Powiecie, że to nie należy do polityki, że deptak nad Dunajcem to nie dziedziniec w ratuszu! — przepraszam; cóż więcej może należeć do polityki, jeżeli nie krew, jeżeli nie animusz, jeżeli nie temperament! — a deptak nad Dunajcem to świadectwo temperamentu!
Bywały czasy gdzie Abelard ze Spiskowym miewał relacyjki — dziedziniec w ratuszu zmienił wszystko — wszystko poszło w zapomnienie.
W bardzo głośnym niedawno dziennikarskim procesie Abelard był obrońcą i przyznać należy, że jego obrona już nie w porównaniu wyżej stała aniżeli zeszłoroczne mowy — nie było tam już porównań homerycznych, ale było serce...