Stoły warsztatowe

steczku, a jeszcze dawniej praktykował w biurze p. Procedury we Lwowie, pisał ody i sonety na rubrach pozwu wekslowego i kochał się nieprzerwanie. Jeżeli młodzi ludzie w ogóle skazani są, żeby wiersze pisać, to ręczę, że młody Abelard pisał ich więcej, aniżeli dziesięciu innych młodzieńców, a w tych wierszach co trzecie słowo musiały być „tumany kurzu", „strumienie krwi" i „pożogi".
Gdybym Abelarda mógł do czegoś porównać , to chyba do sifona z sodową wodą. Gdy się dotkniesz sifona, z wielkim łoskotem wytryśnie sodowa woda, gdy zaczepisz Abelarda, możesz być pewnym, ze obleje cię cały strumień politycznych frazesów, przeplatany cytatami ze Słowackiego, z „Dziadów", albo co najmniej z... Przedświtu.
Abelard ma silny głos, co stanowi niepospolitą kwalifikację na przedwyborczych zgromadzeniach, mówi gładko, tylko pozuje cokolwiek na hiszpańskiego Hidalgę, nie wystudjowanego nota bene z natury, ale z lwowskiej sceny... W porównaniach bywa zanadto homerycznym; gdy zacznie kreślić, jak Galicja jako wyrobnica zamiata kąty, myje podłogę, pierze swemu mężowi koszule... to mimowoli sięgasz do kieszeni po flakonik z kolońską wódką,