Kolory farb

karjery, nic mu o tem nie powiedział, pokazał mu tylko piękne strony obrazu, a o odwrotnych stronach medalu zamilczał. Szatan niecnota nie mówił mu, że czasem mina kwaśna, nos spuszczony na kwintę, że pieniędzy nie ma w kieszeni. a zmartwienie jedno za drugiem spada na barki — i że w takich chwilach trzeba pisać z równą werwą i równym dowcipem, jak w chwilach, gdzie człowiek wygrał los i właśnie co wstał od przyjemnego obiadu, a vin rosée pobudza jego fantazję...
Chochlik też nic o tem nie wiedział i dopiero gdy przyszło dowcipy rzucać na komendę, dopiero skoro się pokazało, że publiczność, gdy guldena na kwartał zapłaci, nie ma ochoty czekać na numer pisemka. Chochlik zaczął tracić humor, zaczął się kwasić, zaczął myśleć: „głupi to chleb mości dobrodzieju ta literatura!" Pierwszy krok się już jednak zrobiło — trzeba było brnąć dalej.
Tymczasem z „Chochlikiem" się Chochlikowi nie wiodło, trzeba było gdzieindziej szukać hipoteki dla swoich dowcipów. Szczęściem zawakowała posada w Gazecie z Nowej ulicy, opróżniona przez' Baranka dziennikarskiego, Chochlik został kronikarzem. Odtąd więc można było widywać Chochlika, jak w piątek i w sobotę