Naprawy udt

się pomieścić, ale Asawułę kłaść obok Zaklętego posła — to już zawielki grzech przeciw abecadłu. Ztąd więc Asawuła rozpoczyna drugą serję.
Asawuła więc jest posłem, a nazywa się Asawułą,, gdyż ród swój z kozaczych wywodzi tradycji, a nadto niejeden rys w nim przypomina twarde progi Dniepru. Ojcowie Asawuły w sanockich osiedli górach, tutaj się rozgościli i już oddawna sanocką stworzyli rodzinę. Asawuła też kocha swoje sanockie góry, swoje knieje, w których myśliwską trąbką zwołuje dwunastu zbrojnych strzelców i kilkadziesiąt smyczy dobrze tresowanych psów gończych. Często bywa, że Asawuła na kilka tygodni w ukochane wybiera się lasy, na koniu, ze zgrają strzelców za sobą, wyjeżdża on z domu, barania czapka w tył zasadzona wyłysiałe u góry odkrywa czoło, wzrok jeszcze na podwórzu, a już zdaje się ścigać przynajmniej — lisa.
Asawuła chodził do jakichś tam szkół i uczył się różnych rzeczy, ale w miejskiem życiu się nie rozmiłował, nie smakuje mu miejska niewola; ma on swoje oryginalne strony, niedawno temu mieszkał w lichej chacie, pomimo że w dobrach swych bardzo porządne ma dwory; zdawało mu się, że do tej chaty coś jest