Program księgowy

musimy ją uważać za znakomity utwór sarkastyczny, na któryby się dziesięciu nie zdobyło baranków; gdyby teka Stańczyka była. pisaną we Lwowie, nie obeszłaby się bez skandalicznego balastu.
Dla dowcipu gotów baranek ofiarować wszystkie swoje polityczne przekonania; jeżeli ma dowcip na końcu pióra, wtedy żadne węzły go skrępować nie są w stanie, nawet obawa sądowych kratek. Widać nieraz, jak ten biedny baranek wije się i kręci w obec właścicieli dziennika, którzyby przecież jaki taki chcieli zachować pozór przyzwoitości dziennikarskiej, jak on omija ich przykazania, podobny do żaka szkolnego, co chce obejść groźbę profesora.
Baranek ciągle przybiega do pana Procedury i wrzeszczy w niebogłosy: „Nie będę proszę pana profesora, dalibóg, że nie będę" — a jak tylko kilka kroków w bok odbiegnie, zaczyna znów rzucać patynkami jak ów chłopiec od szewca, pokazywać język i przedrzeźniać się przytykając palce do nosa.
Powiadają, że ludziom dowcipnym wolno mówić nieprawdę; zgadzamy się z tą zasadą ale pod tym warunkiem, że mówią nieprawdę dowcipnie; w innych razach licentia humoristłica staje się czemś mę-