społeczeńskiego poloru. Dowcip baranka nie ma żadnej z zalet francuzkiej humorystyki, a natomiast nadzwyczajnie zbliża się do piekącego sarkazmu dziennikarzy z szkoły nowej Pressy; barankowi nigdy o to nie chodzi, aby jego myśl w pięknej, estetycznej okazała się formie, aby jego dowcip w harmonijnej błyszczał oprawie; owszem on przyzwyczaił się swe dowcipy tak naokoło błotem poobrzucać, że żal doprawdy nieraz, czytając jego kroniki, iż niejedna perełka ginie w kupie śmieci. Właściwem barankowi jest zestawianie ze sobą faktów zupełnie sprzecznych, podobnych do siebie, jak to powiadają: „jak pięść do nosa", aby w ten sposób tworzyć dowcipne absurda.
Jest to jeden z najłatwiejszych sposobów tworzenia efektownych na pozór dowcipów, sposób używany nadzwyczaj często przez autorów niższego rzędu poss niemieckich, sposób o tyle wdzięczny, że da się używać nieraz w razach, kiedy o szczerą werwę i o prawdziwy humor trudno! — słowem jest to jeden z nabytków wiedeńskiej humorystycznej rutyny. Jeżeli przejdziemy kroniki baranka, to
znajdziemy tam prawie tylko tego rodzaju dowcipy. Ze stanowiska jakiej takiej estetyki