Datowniki

tak nasz poeta często idąc szybko otwiera usta, gestykuluje, nuci jakąś arję, przyczyni ręce w ciągłym ruchu odpowiadają grze muszkułów twarzy, a palce wyginają się jak gdyby miały przed sobą fortepian, jak gdyby szukały akordów.
El—y biegnie, spieszy mu się, goni. .. dlaczego? bo dzień pochmurny, bo z ludźmi żyć nie warto, bo Francuzi pobici, bo zimno, bo gorąco, bo cesarstwo tureckie może zniknąć z kontynentu i tysiące takich „bo", zależnych od chwili, od usposobienia.
Befstyk źle garnirowany może w poecie wywołać oburzenie na brak zmysłu estetycznego w teraźniejszem stuleciu, fontaż źle przypięty na staniku pierwszej lepszej damy, może go spowodować, że pojutrze wyjedzie do Włoch; nudny gość w domu, gdzie poeta bywa, może sprawić, że go tam więcej nie zobaczą — słowem draźliwy, kapryśny jak kobieta, bardzo często w sarkastycznym nastroju.
W jednem towarzystwie długo pozostawać nie lubi, chyba, że jest tam ktoś, kto go wiąże. Któż bowiem nie ma takich ktosiów, a ternbardziej poeta? Zaledwie pół godziny znajduje się w czyjemś towarzystwie, a już pół godziny go męczy, nudzi, poprawia się na krześle, wstaje, ogląda