Czarna góra

ako, na którem mógł wiele zrobić dla kraju dobrego. Dla nas dostatecznem jest, że mówił z wdzięczności dla Francji i z przekonania, a w takim razie nikną wszelkie choćby najutylitarniejsze względy.
Los też rzeczywiście zażartował sobie, robiąc naszego publicystę — hofratem, niczem on mniej nie mógł być, jak austrjackim urzędnikiem. Jest on człowiekiem wrażliwym z nadzwyczaj żywą wyobraźnią, z umysłem obejmującym całość ludzkich stosunków, a nie li tylko zlepek austrjackich ludów. Urzędnikowi wszakże nie wolno mieć wyobraźni, nie wolno patrzyć dalej, jak jego ekscelencja pan minister patrzy; gdyby pan Hofrat chciał mieć o jeden numer mocniejsze okulary, aniżeli jego przełożony, w takim razie stałby się unhaltbar.
Taki porządek rzeczy jest u pana starosty w Bochni lub w Wadowicach, taki porządek jest i u pana Beusta. Ex-hofrat powinien był dobrze o tem wiedzieć, że w Austrji nie tak blizko do rzeczypospolitej jak we Francji
Cała siła, cała potęga słowa pana Hofrata zależy na jego silnej wyobraźni, znakomitem przejęciu się przedmiotem, mogącem w danej chwili w uroczy sposób zużytkować na korzyść tego przedmiotu