Unit stomatologiczny

Pan Nieczuja.

Jest to sobie podolski szlachcic, który oprawił swój klejnot szlachecki w biurokratyczny mosiądz, ale koniec końców szlachetny kamień ma dosyć jeszcze ognia, aby go można odróżnić od czeskich brylantów.
Pan Nieczuja wysoki, ubiera się po polsku (z wyjątkiem kiedy jedzie w lecie do kąpiel), łysina mociumdzieju także oprawna w dwie boczne czupryny, schylony jak wierzba płacząca, z obliczem surowem, które przybliżającego się trzyma nieco w oddali.
Pan Nieczuja porzucił rodzinną strzechę, aby się oddać służbie publicznej; jak ognia boi się jednak tego, by kiedyś nie postradał swego wiejskiego charakteru i nie zamienił się przypadkiem na mieszkańca miasta. W mieście chce być zawsze tylko gościem i pomimo, że