Paznokcie kursy

do zakończenia mowy; mówi zwykle długo, cytuje masę ustaw, czasami się unosi, i wtedy ręce rozwiera, podnosząc obydwa wielkie palce do góry, jakby chciał wskazywać na jakieś na boku stojące argumenta. Trafiony jakimś niespodziewanym argumentem staje — przepraszam za porównanie — jak legawiec do przepiórki, otwiera usta, kombinuje, i jeżeli pobity, siada ruszając głową i patrząc naokoło, co się to stało? — jeżeli ma coś odpowiedzieć, wtedy palcem lewej ręki uderza się wczoło i z uśmiechem wyższości spogląda na przeciwnika.
Katastrowicz lubi nadzwyczajnie nazywać się kodyfikatorem, sprawia mu to wielką przyjemność: „ja przecież już tyle w życiu ustaw kodyfikowałem" — a pomimo to p. Wrzecionko nie chce uznawać tego talentu kodyfikacyjnego, bo w zeszłym roku wyrzucał p. Katastrowiczowi, że on nie rozumie krótszej ustawy jak piędziesiąt paragrafów.
Wytrwałości p. Katastrowiczowi odmówić nie można, przyznać mu trzeba, że pracą przyswoił sobie wielką rutynę i wiele wiadomości w sprawach podatkowych i katastralnych, w innych rzeczach czasem coś przecholuje, a wszystko dlatego, że zanadto szczerze szuka za hofdekretami i rozporządzeniami.