finansowym hrabia zdaje się ma jeszcze jedno marzenie, marzenie o wiele słodsze, jak osiągnięte już prezesostwo banku tabularnego, marzenie: aby lokomotywa mogła pruć łany kołyszyńskiej pszenicy. Fiat voluntas vestra panie hrabio!
O hrabi wreszcie można powiedzieć, że on jedyny stanowi majątek od przysłowia nemo propheta in sua patria, gdyż rzeczywiście drudzy tylko po śmierci osiągają to, co jemu za życia stało się udziałem. Czy wiecie bowiem, że hr. Galilejczykowi szlachta z okolic Djabłowa za życia stawiała pomniki, czy wiecie że jak Galilejczyk został ministrem, w jego okolicy przy drogach w kamieniu ryto mu biusty! a do dziś dnia na jednym moście na Dniestrze stoi hr. Galilejczyk z kamienia. Nikt więc obywateli tamtejszych o nieuznanie zasług swej znakomitości posądzić nie może; koło Djabłowa rodzą się ludzie sprawiedliwi!