Zresztą sądzić o Lojoli z papierów, które zapisze, toby jeszcze było jako tako ale cóż kiedy to tam gdzieś powiedziano: „...po czynach ich poznacie ich" — brrr... to nie dobrze, w czyny się nie wdawajcie, moglibyście z jednej strony zawadzić o jakąś tam bibljotekę, z drugiej o jakąś tam radę. A to wszystko niepotrzebne, bo przecież rzeczą wiadomą, że u Lojolów nie patrzy się na czyny; oni wszystko co robią, dobrze robią, gdyż robią ad majorem Dei gloriam — dla św. religji. Jest to puklerz, który ma ich chronić od wszelkich złych i złośliwych pocisków. Cóż kiedy ten świat obecny to taki zepsuty, tak się nie ulęknie niczego, tak dla niczego nie ma uszanowania, że na wszystko się rzuca, na wszystko błotem ciska.
Ha no! smutno to przyznać, ale wszystkiemu temu winny owe Staatsgrundgesetze. Ciekawym, jak to musiało wyglądać, gdy Consiliarius ślubował na wierność tym ustawom, splendid, beautiful! nie prawdaż! co na to mówił Lojola? — że się ze sobą nie poczubili, tego rzeczywiście pojąć nie mogę.
Psychologiczne to zjawisko, że dwie sprzeczności, dwa przekonania pod jednym sobie potrafią w zgodzie mieszkać dachem,