Wszystko na świecie jest możebnem, tylko to, że by brzytewka się kiedy zestarzała, żeby stępiała, w to uwierzyć nie mogę; w prawdzie powiadają ludzie, że w tym roku, w sejmie, wobec ogólnego rozstrojenia, nawet brzytewka trochę sposępniała, to jednak ludziom się tylko zdaje, im Brzytewka niżej głowę nosi, im szybciej idzie i wzrok w ziemię wbije, tem bardziej brzytewka knuje, tem więcej ona stoi w pogotowiu, aby pierwszą, lepszą ogolić perukę.
Być może, że ten jakiś p. Czapla niecnota trochę zirytował brzytewkę, sądzimy jednak, że brzytewka napisawszy jedną, i drugą replikę, nie będzie zważać na takie bagatele (sic). Zresztą szarpaliśmy my nieraz, niech i nas trochę poszarpią!
Różne są na świecie przyjemności; jedną, z największych przyjemności brzytewki jest mówić o sobie, o swojem ja. Dziwna rzecz zresztą — bo to tylko Niemcy i p. Trentowski nieboszczyk tyle o jaźni rezonują, a przecież brzytewka nigdy niemieckich nie miała nawyczek. Zkąd się zresztą ta miłość do swego ja wzięła, tego już nie wiemy, koniec końców, że brzytewka czuje się najszczęśliwszą, jeśli mówi o swem ja, to jest o sobie, a po-