Identyfikacja wizualna

giemu nie zrobić grzeczności skoro o nią prosi! — patrzyłby się na człowieka z ukosa! — gotówby posądzić o nieuczynność! — zresztą ręka rękę myje — co tobie dzisiaj, mnie jutro...
Ostatniemi np. czasy wydrukowało towarzystwo elementarz, co zamądry dla dzieci, a zagłupi dla nauczycieli — no! ale niniejsza o to.
Naturalnie, że ze sławą mecenasa literatury przyszło i krzesło poselskie, pan Skrzypicki więc ze swoją prostą figurką, siwą bródką z hiszpańska ostrzyżoną i jednem ramieniem trochę podniesionem wszedł do sejmu, siadł sobie w pierwszej ławie koło hr. Pokrzywki i zabierał głos w sprawach wielkiej wagi, zawsze ze stanowiska ogólno polskiego, z dłuższym wstępem aniżeli mowa bywała. Zresztą niewiele się mieszał poseł Skrzypicki do walk pojedyńczych stronnictw; trzymał się zasady, którą daje pan Sielski swemu teściowi w „walce stronnictw": „bądź waść uczciwym człowiekiem i dobrym Polakiem!" — Kładąc tę zasadę w usta i w przekonanie pana Skrzypickiego, zdaje nam się, że mu li tylko należną oddajemy sprawiedliwość.
Skoro się pan Skrzypicki przez kilka miesięcy napracuje nad swoją sławą i nad