Fornir

on wielką dla siebie siłę, a zarazem podparł towarzystwo swoją ideą, bo bez niej byłoby się dawno rozchwiało. Towarzystwo demokratyczne postawiło pod jego sztandar najrozmaitsze żywioły, różnorodne rozbitki skrajnych idei politycznych, on te rozbitki umiał ująć w karby i zrobić z nich zorganizowaną korporację. Różnorodność żywiołów łączących się pod tymi sztandarem uderza czasem swą sprzecznością ze spokojem i powagą swego przewodnika, jak muchy czasem brzęczą te żywioły koło ołtarza, na którym plonie poważny ogień ofiarny.
Mistrz też wcale zręcznie używa powolne mu komorty, działając często za pomocą łudzi, którzy przy jego blasku chcieliby jeden przynajmniej ułowić promyczek.
Działanie jawne i otwarte jedna dla arcykapłana stronnictwa w zupełnej z nim stojące sprzeczności; pod tym względem wszyscy go szanują i umieją cenić tę zaletę, która w dzisiejszych czasach powszechnego dyplomatyzowania, prawdziwą się stała rzadkością.
Arcykapłan przeszedł wiele w swem życiu i były tam chwile jasne i promienne, były chwile czarne i posępne. Nieszczęścia zjednały mu wiele sympatji. Gdy dotknięty wielkiemi klęskami mistrz upadał, gdy