Ksero Warszawa

wrażeniem myśli, która mu przewodziczy; rano i wieczór chodzić tam będą, by własną ręką nosić ziemię, a lud niech się patrzy i niech się uczy wytrwałości, bo moja idea nie zginie — niech spoglądają ci ludzie co zajmują sejmowe ławy, że chociaż oni mnie nie słuchają, ja mam tysiące takich, którzy biją pokłon przed moją ideą. A gdy puszczę moje „orły", gdy każę zabłysnąć mej „gwiaździe" to nawet sam ataman tyle siły, tyle blasku rozwinąć nie zdoła." A lud go słucha i uwielbia, ten sam lud co przed kilku laty mienił go inaczej a nie arcykapłanem.
Ufność w siebie graniczy zawsze z pewnem zadowoleniem ze swoich czynów, to też arcykapłan lubi się odwoływać do swojej przeszłości, widzi on w niej swych zdań poparcie i radby światu cały z niej roztoczyć obraz. Bardzo też często bywa, że to coby u innych wydawało się wielką próżnością, lub niepohamowaną ambicją, u arcykapłana jest wynikiem jego niezłomnej wiary w nieomylność swych czynów. Za złe mu np. brano w zeszłym roku, że stawiając jeden bardzo ważny wniosek, nikomu się poprzednio z nim nie zwierzył, że w sprawie tak ważnej nie rozebrał tego wniosku z towarzyszami politycznymi, że zaufał zupełnie w jasną swoją myśl. Zarzut