Przeciwwybuchowe

jakieś wewnętrzne szepty — to też i tutaj świat zewnętrzny przemógł.
Człowiek, co wiele pisze, nie tęgi zwykle mówca. Pan Bolesławita krztusi się i dusi, nim skończy wieczorek drezdeński; p. Lucjan nawet jeszcze jak za młodszych czasów rewolucyjne kazania mawiał na francuzkiej ziemi, tak od tego czasu nie uprawiał krasomówstwa i bardzo też koszlawo szło z tą prelekcją o samobójstwie Uczył się biedak kilka dni w domu, uczył i przecież miał tremę. Nie dziw też więc, że i p. Irritabilis do mówców parlamentarnych a tem mniej ludowych należeć nie będzie.
Możeście już zapomnieli, muszę wam jednak odświeżyć w pamięci jedną zabawną historję, z której i sam p. Irritabilis się uśmieje i za złe nam jej nie weźmie Otóż było to podobno anno, anno... nie tak dawno: w sześćdziesiątym pierwszym roku. W saskim hotelu w Krakowie było zgromadzenie w prywatnem mieszkaniu, bodaj czy nawet nie z przyczyny arcykapłana. Pan Irritabilis puszczał się na polityczne tory i dalejże z mówką. Wylazł na stół, i... „panowie ! — panowie! — ani rusz naprzód, było coś jeszcze i trzeci raz „panowie'' — a potem e—e—e, aż wreszcie któryś poczciwy koleżka jednym