Nawilzacze

się swoją mową, on się w niej kocha, on się nią lubuje; gdy mówi, z przyjemnością słucha, jak słowa sznurkiem pereł padają; on mówi, aby mówić. To też gdy mu się wydarzy, że musi bronić jakiejś naprzód obmyślanej materji, że musi racjonalne i rzeczywiste przytaczać argumenta, że naprzód rzecz obmyśli, wtedy słowa mu nie płyną i mówca znakomity wikła się w swoich frazesach; lecz przeciwnie, gdy ktoś dumę jego podrażni, gdy wskaże mu władzę zdaleka, wtedy mówi on z zapałem i łacno słowa mu płyną. Przyznać jednak trzeba stanowczo, że jego krew kozacza wiąże go do kraju i że nie zmieniła się ona jeszcze w ten kosmopolityczny ulopek, który czyni podobnym angielskiego lorda do hiszpańskiego granda i pruskiego junkra. Dlatego w każdym razie postać atamana jest dla nas sympatyczną, chociaż chroń nas Boże jego polityki, bo ta polityka jest polityką dumy i ambicji.