Kratownice

ELEGIA IV.

Otoż i moja pani; niewola zaczęta
Oyców wolności żegnam cię na wieki
Niewola i nieszczęsna! czuję przykre pęta;,
Miłości w więzach mami zawrzeć powieki?
Jedną nagrodą płacą cnoty moje z winą. 5
Dziewczyno pałam, odwroć twe pochodnie.
Bodayby ten ból śmierci chciał mi bydź przyczyną
Z twardym gór kamieniem mijałbym się zgodnie,
Stałbym jak skała przeciw groźnych wichrów mocy,
Którą burzliwe morza tłuką wały. 10
Dziś mi przykre dnia światło przykrzeyszy cień nocy,
Żółć sama wsiąka w móy bieg życia cały.
Coż z elegii? coż z Ciebie Apollinie Boże?
Ona w dłoń zgiętą o dar tylko prosi.
Precz Muzy, gdy w miłości żadna nie wspomoże 15
Nacoż was wzywać? wiersz móy walk nie głosi,
Ni drog słońca nie śpiewam, ni jak księżyc kryśli
Przestwor niebieski wodząc zwinne konie.
Dla wstępu do mey pani stroję rymy w myśli
Precz Muzy, jeśli ma nadzieja spłonie. 20