do wyjątków, poddał się roskoszom, które może już słabo urodzone ciało, w ciągłey trzymały niemocy. Miłość u Rzymian objawiała się zawsze tylko w naybardziey do przyrodzenia zbliżającym się sposobie; nie przeszła ona była jeszcze przez te nieszczęśliwe czasy rycerskie. Wzdychać nad strumykami, błąkać się o księżycu, chować w rozpaczy w odludne pustynie, byłoby u nich wymysłem szaloney fantazyi. Niedziw więc, że nasz Autor często zbyt wyraźnemi kolorami stawia roskosze przed oczy i śmiałe swym kochankom czyni zarzuty, iż szanując śluby małżeńskie, oparły się wygórowaney namiętności jego. Oddany samym tylko przyrodzenia popędom, cnotę w przewrotney maluje postaci. Lecz w nim smak, a nie moralność uwielbiania celem. Jego przeklęstwa rzucane na niestałe kochanki, jego płacze i wyrzekania nad niegodnemi bogactwy, które go tylokrotnie szczęścia i roskoszy pozbawiały, jego żywe obrazy swey śmierci i pogrzebu, jego przytaczania w swojem mieyscu z Dogów wziętych przykładów, jego rozpamiętywanie szczęścia przy pomyślnieyszey po-