Ale stójcie Niebianie: pięknym niech się godzi 5
Słusznie raz jeden bóstwa wasze skazić.
Dla zysku rolnikowi wół przed pługiem chodzi,
Dla zysku lemięż musi ziemię razić,
Dla zysku to przez morza wiatrami nadęty
Niepewny żagiel za blaskiem gwiazd płynie, 10
Zyskiem i mnie móy chłopiec ukochany wzięty,
Lecz niech mu w ogniu niech mu w wodzie
zginie. Przypłaci on mi karę: kurz rysy zawali,
Wiatr włos nadobny rozczochrze, pokazi.
Słońce twarz mu uczerni, głowę wskroś przepali, 15
A długa podróż spody stóp porazi.
Przestrzegałem: niech wdzięków złoto twych nie nęci,
Bo nieraz w złocie i złe się ukrywa:
Kto bogactwem złudzony miłość swą zasmęci,
Na tego Wenus nayzawziętszą bywa.
Raczey ogień na skronie, żelazo na szyję,
A drąg na plecy moje niechay godzi.
Nic gwałć prawa w nadzieję, ze się to ukryje,
Jest Bóg, co zdrady z tajemnic wywodzi.
Sam Bóg rufiankę wyda, dodając przez wina 25
Służącym nieraz potrzebney wymowy,
Sam Bóg, kiedy w jarzmo śpiących sen nagina
Tajemne czyny w jawne mieni słowy.