ELEGIA VIII.

Ja poznałem co kochanki zrzenic żywe znaki
I słodkie dźwięki mowy znaczyć mają.
Nie mam losów, ni jelit, ni mi wieszcze ptaki
Przyszłych wypadków W śpiewach nie podają.
Czarownym Wenus węzłem spętawszy mi ręce 5
Sama przy chłoście nauki dawała.
Przestań zmyślać. Bogini tego podda męce,
Co dla jey jarzma nienawiścią pała!
Coż zyskam, że włos każdy do włosa przystaje?
Że im stokrotne nadaję(1) postawy? 10
Coż że lica róż cięży? i że w okrąg skraje
Paznogcie moje słynna ręka z wprawy?
Coż że się spodnia suknia; że się płaszcz odmieni?
Ze się w obwiyki ściśle noga tłoczy;
Ona bardziey zachwyca, choć ust nie czerwieni, 15
Ani swych sztucznie nie składa warkoczy.

--------------
(1) Quid tibi moles prodest i t. d. tłómaczą pospo-licie: nacóż się zda, że ty Maracie włosy trefisz, różujesz się i t. d. lecz w podobnym wykładzie ja żadnego nie znayduję zwiąsku, ani z dalszym ciągiem, ani z celem elegii; biorąc zaś. Quid tibi prodest tak, iż znaczy: zanic to sobie uważasz choć ja się trefię i t. d. co tu bardzo dobrze użyć można, wszystko jak naylepiey wypadnie.