Ogrodzenia bramy

skiey spokoyności, to wzdychanie do pasterskiego i na łonie wierney małżonki życia, jest tylko poety sztuką. Dla zepsutych ludzi nigdy ustronia powabów nie mają; znał on że elegia prostą bydź musi i że wtedy w nayprzyjemnieyszey występuje postaci, kiedy tylko nieco wzniośleyszą sielanką bydź się wydaje. Stąd jego zbyteczna pobożność, stąd ta niby ścisła wiara w naygrubsze zabobony swóy początek wywodzą. Czyli on piekła maluje przepaści, czyli pól elizeyskich ustronia, zawsze stosownie wesołym, smutnym, płochym lub poważnym okazać się umie. Ilekroć radość w wierszu jego zabłyśnie, zawsze na to zręcznie naprzód wysłaną bydź się wydaje, aby tem bardziey goniące ją. żale usmętnić mogła. Bez wątpienia Tybul elegistów przewodniczyć się zdaje; zbyteczna nauka Propercyusza, a nieczystość języka, często brak ozdób i wdzięku w pismach Katulla, świętnieyszym w porównaniu go czynią. Nikt w nim poety gorejącego nieśmiertelności nadzieją postrzegać nie będzie, mniey o potomność dbały, jak wszystko dla swey przyjaciołki