- Albert, wójt krakowski : tragedya w 10-ciu obrazach wierszem, uwieńczona pierwszą nagrodą na konkursie imienia Wojciecha Bogusławskiego

Albert, wójt krakowski : tragedya w 10-ciu obrazach wierszem, uwieńczona pierwszą nagrodą na konkursie imienia Wojciecha Bogusławskiego - strona 97

więcej wzmagał się i zaostrzał. Brutalna pycha niemiecka rozpostarła się w krakowskich murach, a ciążąc jawnie ku Niemcom, traktowała na każdym kroku ze wzgardą i lekceważeniem naród polski, który jej użyczył gościny.
Straciwszy wskutku kolonizacji niemieckiej swój tubylczy, polski charakter, występował Kraków, jako odrębna, samoistna potęga, z którą każdy, obcy czy swój, musiał koniecznie się liczyć, o którą się musiał ubiegać. Posiadanie Krakowa rozstrzygało niemal o posiadaniu całej dzielnicy małopolskiej, bo na stolice wszystkie tak liczne wsie i miasteczka niemieckie okoliczne się zapatrywały. A Kraków pilnował przedewszystkiem swych interesów, przechylał się na stronę tego, kto mu większe przywileje, większą samoistność zapewniał i kto mu dawał rękojmię, że przyrzeczeń dotrzyma. Zawiedziony na Czechach, dotknięty nieraz do żywego przez Ulrycha Borkowicza, starostę króla Wacława, którego groźne zastępy, na grodzie wawelskim kwaterujące, żadnego nie znosiły oporu, ujrzawszy �?okietka, powracającego zwycięsko do dzielniej przodków, Kraków przechylił się na jego stronę, niepierwej jednak, aż nowy monarcha nowym przywilejem z r. 1306-go dawne prawa zatwierdził i nowych, ile tylko miasto mogło zażądać, udzielił. Mieściło się tu przedewszystkiem prawo przymusowego składu. Żaden obcy kupiec w myśl tego prawa nie miał mijać Krakowa, lecz, przybywszy tu ze swoim towarem, musiał go mieszczanom krakowskim odprzedać. Postanowienie to można było łatwo podówczas wykonać, kraju czuć się dawał wielki brak gościńców, a drogi,

« strona 96 strona 98 »