Stroje kÄ…pielowe

Nie jestże to zasada Meiningeńczyków wygłoszona w 1812 r?
Jako kierownik repertuaru, musiał Bogusławski często odpierać zarzut, dotykający też i pisarza: że żyje tłomaczeniami. Jestto jedno z tych łatwych oskarżeń, które dziś nawet skierowane do sceny, czerpiącej z nierównie bogatszej skarbnicy oryginalnej twórczości, byłoby niesprawiedliwem — cóż dopiero w drugiej połowie XVIII-go i w pierwszych latach XIX-go wieku?
Jak w naszych czasach tak i wtedy, Francya panowała prawie na wszystkich scenach, z wyjątkiem może angielskiej; Gottsched w Niemczech broni tak zawzięcie klasycyzmu francuzkiego, że aż wywołuje reakcyę Lessinga, który jednak sam zmienia tylko wzory, bo zamiast Kornela i Rasyna, wziąwszy sobie za ideał Diderota, wprowadza pierwszy na własną scenę wraz z Sarą Simpson francuzki dramat mieszczański; we Włoszech Goldoni nie napróżno nazwany jest Molierem italskim; w Hiszpanii wnuk Ludwika XIV-go wnosi z sobą do Madrytu gusta francuzkie, które się i na teatrze odbijają; mogłaż jedna polska scena, zaledwie uwolniona z powijaków, stąpać już o własnych siłach?
Karmiła się więc obcą strawą, a karmiła w sposób który w tem wyróżniają od innych scen starszych, dojrzalszych.
Gdzieindziej miazgę repertuaru importowanego, lub też wzór do naśladowania w miejscowej produkcyi stanowiła francuzka tragedya klasyczna, to jest forma literacka odpowiadająca już rozwiniętemu w pewnym stopniu u publiczności smakowi literackiemu; teatr narodowy Bogusławskiego, który był jednym z objawów