Perfumeria internetowa

realne, tak silnie oparte na samej istocie uczuć i namiętności, że dziś jeszcze poczynającym przydaćby się mogło. Mamy przed sobą, ten rękopism i widzimy w nim nietylko pedagoga ale i artystę, reżysera, który dzieląc mimikę na osobistą, współczynną i cierpiącą, tak pisze o ostatniej:
"Mimika cierpiąca, tem szczególniej różni się od poprzednich, że przytomni scenie jakowej a nie mający nic w niej do działania aktorowie, nie poruszenia działających aktorów ale wcale oddzielne wyobrażać na sobie powinni. I tak gęsta nieszczęśliwych lub cierpiących kochanków, nadawać im mają postacie politowania; zbrodniarzy lub tyranów, wyobrażenia bojaźni, przestrachu lub obrzydzenia. Słowem przytomni a niedziałający na scenie aktorowie, też same co widzę okazywać winni uczucie. Ostatni ten rodzaj mimiki, najwięcej zaniedbany na scenie naszej, wielką jest przeszkodą do dobrego wystawienia widowisk, a osobliwie tragicznych. Widzimy aktorów z obojętnością rozmawiających między sobą wtenczas, kiedy kto rozpacza w nieszczęściach albo umiera na scenie. W takowem zdarzeniu jedno niepotrzebne przejście przez teatr stojącej na scenie osoby, odwraca oczy patrzących od aktora działającego; jeden nieprzyzwoity, komiczny lub przesadzonego żalu okaz, sprawia w widzach którzy to postrzegli śmiech i natychmiast psuje cale wrażenie, jakieby gra działających aktorów sprawić była mogła. Powinnością więc jest niegrających a przytomnych aktorów na scenie, wyobrażać też same postawy i poruszenia, jakieby mieli, gdyby się rzeczywiście znajdowali przy zdarzeniu takowem, na jakie patrzą."