Sklep z oponami

Francuzów, to przecież nie ulega wątpliwości, że Bogusławski stworzył na polskiej scenie szkołę, przedsta wiającą poetyckie dzieła z wielką godnością."
Trudno lepiej scharakteryzować kierunek, który z natury rzeczy musiał panować na teatrze narodomym, jeżeli sięgniemy do właściwych jego początków. Nakwaska pisze że księżna Czartoryska "uczyła Truskolaską jak grała tragedyę panna Clairon;" Bogusławski patrzy u księdza biskupa Sołtyka na przedstawienia francuzkie, a prawdopodobnie sam w nich pierwszy raz sił probuję; studya z Montbrunem idą naturalnie w tym samym kierunku, wreszcie zetknięcie z towarzystwami francuzkiemi, już skutkiem rasowych sympatyj i antypatyj silniej działać musiało na Bogusławskiego i na jego rzeszę, aniżeli niemiecka, choćby nawet dobrze reprezentowana sztuka aktorska.
Niewątpliwie i owe francuzkie wpływy ulegały przekształceniom, zależnym od zmieniających się pojęć o sztuce w samej Francyi, a to co Bogusławski zastał, choćby jako pozostałość po wskazówkach "jak panna Clairon grała tragedya" usprawiedliwiało prawdopodobnie słowa współczesnego autora Remonda de Sainte. Albine, który zarzuca aktorom francuzkim, że trojaka jednostajność przeszkadza im być w dykcyi naturalnymi: uparte trzymanie się jednego zasadniczego tonu, podobieństwo końcowych spadków (mowa naturalnie o wierszu) i zbyt częste powtarzanie tych samych modulacyj. Nicby dziwnego nie było gdyby Bogusławski, nawet przy talencie, nie ustrzegł się tych wad, z których jednak musiał otrząsać się sam i leczyć swoich towarzyszy, skoro przy końcu zawodu zasługuje sobie na