Canon poznań

straciła uśmiechu, ta tragicznie namaszczona zdaje się nie pamiętać jak on wygląda, ale różnica nie wyklucza wspólnego im wyrazu — skupienia, które wtedy znaczyło to co i dziś znaczy: zebranie wszystkich energij twórczych na usługę jednej idei. Dla czegóż nie mielibyśmy przypuścić, że tajemniczy odgłos wrzenia nowych sił, kipiących wtedy przy zgonie XVIII-go wieku i narodzinach XIX-go, odezwał się na wymienione nazwisko Bogusławskiego echem pobudzonej przez niego przed stu laty twórczości scenicznej, dziś, w przeddzień nadejścia nowego stulecia, które odziedziczywszy wszędzie same znaki zapytania, jaknajliczniejszego do ich rozwiązania zastępu pracowników potrzebować będzie?
Bądź co bądź, faktem jest, że konkurs imienia Bogusławskiego dał wyniki, przechodzące zwykłe oczekiwania. Nie tu miejsce mówić o tym pomyślnym rezultacie, spełnił to gdzieindziej Komitet konkursowy, motywując obszernie swoje poglądy tak na cały dostarczony mu materyał, jak i na niniejsze dzieło, uwieńczone przez siebie pierwszą nagrodą.
Ale godzi się poświęcić kilka słów temu, którego imię złączone jest obecnie z pocieszającym objawem podniesienia się u nas poziomu twórczości scenicznej, tak jak je historya skojarzyła z początkiem, wzrostem i świetnością teatru polskiego.