Sprzątanie Warszawa

Dmuszewski. Przyszedłszy do zdrowia, jak gdyby czuł że ta część zadania, którą los na jego barki włożył, już została spełnioną, zaczyna myślą wybiegać w daleką przyszłość sceny polskiej i widzi w niej konieczność specyalizowania widowisk, w miarę rozszerzania się koła publiczności teatralnej i wydzielających się wśród niej różnic gustów i zapatrywań na sztukę. Jeden teatr nie wystarcza już jego wyobraźni; nie wystarcza dla przyszłych widzów, których pewna część chce patrzeć tylko na klasyczne tragedye, gdy inna lubi śmiać się tylko z krotochwili; nie wystarcza dla artystów, którzy pilnować winni tylko właściwych swym talentom charakterów, zamiast grać "dziś Polifonta, jutro szewca; jednego dnia pijanego sierżanta, nazajutrz wodza Machabeuszów."
Z tych rojeń powstaje projekt "nowego urządzenia widowisk narodowych, w sposób, więcej dogadzający wygodzie wszelkiego stanu mieszkańców stolicy." Projekt nieurzędowy, przeznaczony nie dla ministrów do zatwierdzenia, ale dla ogółu, aby sąd o nim wydał.
"Będzie odtąd (fantazyuje Bogusławski) trzy teatra w Warszawie.
"Pierwszy, nazwany teatrem Narodowym, na którym wszelkie oryginalne polskie tragedye wyższego rzędu, wszelkie przełożone wierszem, klasyczne obcych autorów dzieła grywane będą, po których (na wzór francuzkiego teatru w Paryżu) jednoaktowe małe komedye kończyć mają widowiska.
"Drugi nazywać się będzie teatrem Opery polskiej. Wszystkie wielkie i komiczne opery, czyli to narodo-