przyszłość ważniejszy od wszelkich innych, artystyczny kapitał; — materyalnie nie polepszyło się nic, bo subwencyę pochłaniać koniecznie musiały nowo-nałożone na teatr ciężary.
To też cztery ostatnie lata owej subwencyonowanej antrepryzy Bogusławskiego, zaznaczone wystawieniem Barbarii Radziwiłłówny Wężyka z Ledóchowską w roli głównej, Mendoga tragedyi prof. Słowackiego i Wirginii Chodkiewicza, opery Pałac Lucypera, pierwszego dzieła Kurpińskiego, który też objął kierunek opery i uorganizował stałe chóry, dotychczas nieistniejące; oper: Leszek Biały, Kopciuszek i Szarlatan Źołkowskiego, z muzyką Kurpińskiego; tragedyj Cyd, Cynna, Horacyusze Corneillea'a, Brytanik Racine'a, Edyp, Brutus, Zaira Voltaire'a, komedyi Niemcewicza Samolub, — cały ten niedługi okres był tylko powolnem odwlekaniem materyalnej ruiny, przyśpieszonej niefortunną wycieczką towarzystwa do Gdańska, gdzie Bogusławski poniósł 10, 000 zł. straty.
Jedyną w tym czasie jaśniejszą chwilę stanowiło otwarcie w d. 4 Czerwca 1811 roku zaprojektowanej i uorganizowanej przez Bogusławskiego szkoły dramatycznej.
Odbyło się ono w sali redutowej w obecności Prezesa Rady Stanu, Senatora, Wojewody, Stanisława Potockiego i wielu znakomitych osób. Niemcewicz, jako prezes dyrekcyi zagaił posiedzenie. Następnie sekretarz dyrekcyi odczytał rozkład nauk w tym porządku: Nauka moralna, historya święta, nauka sztuki dramatycznej, historya Polski, języki francuzki, niemiecki, nauka tańca. Bogusławski przedstawił 6 mężczyzn i 6