Narzędzia samochodowe

przechwałek, kiedy śpiew polski był dla nich "wyciem niemieckiem" (urlo tedesco) a antrepryza polska raziła ich "grubą niewiadomością" (crassa ignoranta).
Poznań, Kalisz, Gdańsk, oto znów w następnych latach punkta do których promieniowała z głównego ogniska, z Warszawy, działalność Bogusławskiego. Towarzystwo polskie grywa tam, prowadzać jednocześnie wojnę z Dobbelinem, której ostremi momentami są: najprzód wynajęcie na rachunek antrepryzy teatru Radziwiłowskiego, aby tam niedopuścić niemieckiego konkurenta, a następnie sprowadzenie z Wrocławia i Frankfurtu własnych niemieckich aktorów. Ten ostatni krok o tyle był ryzykowny, że kiedy Döbbelin trafił do serca Bogusławskiego i otrzymał od niego pozwolenie grywania w pałacu Radziwiłowskim, znałazły się w Warszawie odrazu dwa niemieckie teatra, które naturalnie pomagać sobie nie mogły. Napróżno Bogusławski dokładał wszelkich starań — miał przeciwko sobie zawsze jedno: że antreprener niemiecki był polakiem; to wystarczało do zestawiania warszawskiej sceny z berlińską i do najzłośliwszej krytyki ze strony Niemców, którzy jednak nie umieli się poznać w Warszawie na talencie Wurma, później najsłynniejszego w Berlinie komika, dla tego tylko że był w antrepryzie polskiej.
W 1805 r. stanął w Poznaniu za staraniem Bogusławskiego i w skutek jego zachodów u króla pruskiego obszerny murowany teatr, który otworzywszy jako uprzywiliowany przedsiębiorca, Döbbelin oddał na letnie miesiące polskiemu towarzystwu, przez wdzięczność za doznane w Warszawie przysługi.