Konica minolta

ścia, że Bogusławski nazywa ten rok najszczęśliwszym z liczby trzydziestu lat swej antrepryzy. Personel teatru pomnażają dwie młode śpiewaczki; repertuar wzbogaca się pierwszym przekładem Osińskiego Alzyry Woltera zwiastującej cały szereg dzieł Corneille'a i Racine'a; wreszcie występuje poraz pierwszy Dmuszewski, który odrazu zyskał sobie poklask publiczności.
Następny rok rozpoczął się złowróżbnie. Podczas przedstawienia tragedyi Otto na Wittesbach, rozrzucone, przyjętym zwyczajem, z plafonu widowni drukowane dla publiczności powinszowania noworoczne niepodobały się pruskiemu rządowi, w skutek czego zabroniono Bogusławskiemu nietylko grywać osobiście, ale pokazywać się w teatrze. Przy mnóztwie ról grywanych przez samego dyrektora w tragedyi, komedyi i operze, łatwo sobie wyobrazić zamięszanie w całym repertuarze, zwiększone jeszcze niespodzianem zamążpójściem Truskolaskiej, która oddała rękę hr. Ledóchowskiemu. Pół roku trwały starania o zniesienie rządowego zakazu; dopiero po uzyskaniu audyencyi u ministra w Poznaniu, gdzie się Bogusławski pod ten czas z towarzystwem znajdował, wszystko znów do dawnego wróciło porządku. Zdobywszy w stolicy Wielkopolski znakomitą siłę w Kudliczu, trupa udała się znowu do Kalisza, gdzie obszerniejszy teatr, na 1000 osób przez Bogusławskiego zbudowany, ściągnął liczną publiczność. Nie obyło się to jednak bez przykrego epizodu; uprzywiliowany bowiem przedsiębierca widowisk w południowych Prusiech, usiłował wstrzymać budowę konkurującego teatru; regencya wszakże oddaliła bezzasadne pretensye pana Dobbelina.