Drukarki etykiet

te, pomyślnym uwieńczone skutkiem, matka znów udzielała córce, Józefie Truskolaskiej, późniejszej Ledóchowskiej, która ozdobą była sceny; organ tkliwy, ruchy szlachetne, ubiór ściśle zastosowany do roli, wyróżniały ją wysoce od współtowarzyszek. Grała równie dobrze Andromakę, Alzyrę, jak panią Miller w "Nienawiść ludzi i żal". Emigranci, dworzanie Ludwika XVIII-go, mieszkający w Warszawie zarzucali jej wadę: z przyrodzenia długość rąk, zbyt częste i piskliwe wykrzyki; ale w Ofelii i lady Macbeth znikło wszystko przed uwielbieniem talentu. Anglicy stawiali ją talentem obok mistress Siddons. Żołkowski wyrobił sobie zasłużone, wysokie stanowisko. Opera podrzędne zajmowała miejsce; wyjąwszy Szczurowskiego, żadnego pięknego głosu męzkiego; głosy panien Stefani i Petrasch, pierwszej żony Dmuszewskiego, zachwycały przez jedną zimę tylko.
"Ludzie którzy tylko starali się aby być godnymi towarzystwa pod Blachą, całe to societe opuszczało teatr, ciskając pociski na scenę polską, nazywając bywanie w teatrze polskim dc mauvais gout, patriotisme d'antichambre i t. p.; przecież powodzenie polskiego teatru nie zachwiało się ani na chwilę. Kilka domów oświadczyło się za teatrem, Sołtykowie przywiązani do narodowości i inni, i pomimo niechętnych, dobre sztuki i aktorowie przyjmowani byli z oklaskami.
"Sprowadzono operę pani Delicati — i ta nie zaszkodziła, ponieważ zwykłym trybem dawała Il matrimonio segreto przez całą zimę; nieraz śpiewali dla zupełnie pustych ławek, ale wobec lóż pełnych pierwszego piętra. Societe z pod Blachy grywało komedye po